Vandaag mocht ik mijn rapport over het verdrag tegen zwartsparen
van de OESO en de Raad van Europa in Parijs presenteren. Daar was
in het Franse Parlement een bijeenkomst van het standing commitee
van de Raad van Europa met parlementariërs uit 47 landen.
Normaal is het afhameren geblazen. Dit nieuwe verdrag bijt echter.
Alle belangrijke landen doen nu mee: Verenigde Staten, Verenigd
Koninkrijk, Italie, Spanje, Duitsland, Frankrijk, maar ook België
en ook Nederland. En het verdrag heeft tanden. Het ene land mag
niet zomaar aan een ander landen weigeren om data over zwarte
rekeningen en dergelijke uit te wisselen. En dat gebeurt nu dus wel
vaak.
Ik was in het proces van onderhandelingen tussen de landen
aanwezig en daarbij viel een aantal zaken op:
- Er was onvoldoende aandacht voor een goede gegevensbescherming.
Dat is echter wel belangrijk als de overheid de gegevens over uw
financien aan de overheden van een ander land verschaft.
-Vier landen deden ongelooflijk moeilijk: Zwitserland, Oostenrijk,
Liechtenstein en Luxemburg.
-Een punt waarop ze heel moeilijk deden was het uitwisselen van
data voor criminele zaken. Die uitwisseling mocht niet over zaken
uit het verleden gaan. Als zij het verdrag morgen zouden tekenen,
dan mocht hen niet gevraagd worden om bij rechtszaken tegen
witwassers, criminelen of zelfs terroristen gegevens van gisteren
te verschaffen. Tja, je moet maar durven.
Op dat punt heb in de resolutie klare taal geschreven: dit verdrag
moet aangescherpt worden op dat gebied van de bescherming van
gegevens. Maar dat houdt niet in dat men bij rechtszaken niet ook
gegevens 'over gisteren' moet kunnen uitwisselen.
Een land in een kritisch, internationaal rapport noemen is al
uitzonderlijk. Maar liefst 4 landen op de vingers tikken, oei! Dat
betekent bijvoorbeeld dat alle parlementariërs uit die landen die
aanwezig mogen zijn, ook echt langs komen en spreektijd aanvragen
en reeksen amendementen indienen. Beweringen als "mensenrechten
worden geschonden" vlogen door de lucht, maar helaas kon men niet
direct duidelijk maken welke mensenrechten. Op het recht
na om je belastinggegevens niet eerlijk in te vullen.
Voor deze opwinding bestond gelukkig weinig compassie. Te meer
daar de meeste landen een fors begrotingstekort hebben. Men is het
daarom zat dat een aantal landen nog steeds denkt dat men met een
bankgeheim zeer rijken kan binnenhalen, zodat de gezinnen met de
middeninkomens in de andere landen alle belastingen mogen
ophoesten.
Het was zo al met al een heftig debat van een uur. Je wordt
internationaal dan echt 'gegrild' door ongeveer alle topadvocaten
van die landen die een inbreng geschreven hebben. Maar het was aan
het slot van mijn verdediging dus extra mooi om te zien hoe alle
amendementen 'uit de Alpen' verworpen werden. Dat is een belangrijk
signaal voor iedere burger en voor iedereen die mee doet met het
geklaag en gemekker over Europa: zwartsparen kan en mag niet
langer.
En de Europese landen gaan dit verdrag samen in de G-20 dit
voorjaar op wereldschaal op tafel leggen. Mij doet het deugd, dat
we op deze manier laten zien dat we iets leren van de enorme
financiele crisis van de voorbije twee jaar. Een verdrag als
dit van zo veel Europeanen samen tegen schandelijke bevoordeling
van rijke profiteurs, dat heeft voor mij ook iets te maken met
'waarden en normen'.
Dr.
P.H. Omtzigt is lid van de Tweede Kamer en
econometrist. Hij houdt op ScienceGuide een vaste column bij over
zijn ervaringen in deze twee eigenzinnige werelden van politiek en
wetenschap, hun wederzijdse beïnvloeding en hun
confrontaties.