Codarts kent de nodige perikelen. Interne spanningen leidden recent tot het opzij stappen van de collegevoorzitter, Jikkie van der Giessen. Berichten over ontoelaatbare praktijken in de onderwijsuitvoering en het personeelsbeleid leidden ertoe dat de Onderwijsinspectie OCW moest rapporteren over de situatie, de risico's en de mogelijke gevolgen.

Nogal individualistische onderwijsuitvoering

De Inspectierapportage schetst een beeld dat velen in en rond het kunstonderwijs niet vreemd zal zijn. De resultaten van de hogeschool zijn kwalitatief uitstekend. Administratie, logistiek en management van de nog al individualistische onderwijsuitvoering zijn een rommelpotje. Het topmanagement laat sommige lastige problemen lang doorzieken. Heel de wereld wil hier niettemin dolgraag toegelaten worden bij de strenge selectie aan de poort.

De Inspectie wil voor 1 maart een verbeterplan zien en dat vervolgens monitoren. Voor de Dansopleiding moet de positie van de 'theoretische vakken' in het curriculum snel scherp aangescherpt worden. De NVAO moet daar met oog op de aanstaande accreditatie van de Dansopleidingen extra spits op zijn.

Wat is dus de situatie? Codarts kent een zeer selectieve, zeer internationale populatie van zo'n 1100 studenten. Ook het docentencorps is sterk internationaal. De centrale opleidingen, die tot musicus en danser zijn van nature sterk individueel. Onderwijsaspecten als het verlenen van vrijstellingen voor al opgedane kennis of al voltooide onderdelen spelen er in de praktijk een andere rol dan in overige HBO- of WO-opleidingen. Deze zijn primair nationaal georiënteerd.

Sfeer in KUO Darwinistisch

De logistieke handhaving van de onderwijsuitvoering is in het Kunstonderwijs - en zeker bij Codarts zoals nu blijkt - niet het meest prominente thema van beleid. De sfeer in het KUO is altijd wat Darwinistisch.

Men gaat er van uit dat de geselecteerde student een grote studielast als norm aanvaardt en ook primair voor zichzelf weet te handhaven. Dat is de norm van de beroepspraktijk in de professionele kunsten. Alleen zo overleeft men daar. Ook een danser die geen voorstelling of inkomen heeft moet dagelijks drie à vier uur keihard trainen om überhaupt te kunnen werken.

De cijfers uit het rapport-Dijkgraaf laten zien, dat men deze 'harde leerschool-benadering' weet waar te maken, zowel student als opleidingen. Dat de Inspectie nu vaststelt dat nog niet overal de nieuwe wettelijke formule van de centrale examencommissie van 1 september 2010 binnen Codarts ten volle functioneert mag dan nauwelijks verbazen. Dat ook de studievoortgangsadministratie 'ernstig tekort schiet' eigenlijk ook niet. Fraai is het niet.

Zorgelijker is dat de Inspectie constateert dat men binnen Codarts de interne problemen "te lang heeft laten voortbestaan." Uit eerder berichtgeving was al duidelijk, dat binnen de hogeschool enkele langlopende personeelsconflicten en ontslagprocedures een domper op de organisatie zetten. Dat kun je ook de andere kant van de sterk individualistische, Darwinistische cultuur van het kunstonderwijs noemen. Veel talent, veel gedoe.

Een nietsontziende houwdegen

In hoeverre die constatering van te lang doormodderen past bij de eerdere beeldvorming dat collegevoorzitter Van der Giessen een nietsontziende houwdegen was? De Inspectie zal wel stiekem opgelucht zijn dat zij zich daar niet over hoeft uit te spreken. De kritiek op de bestuurlijke passiviteit werpt wel licht op een andere recente gebeurtenis.

De Raad van Toezicht van Codarts raakte op het hoogtepunt van de interne crisis zijn voorzitter kwijt. Carel van Eykelenburg, oud-topambtenaar van OCW en de IB-groep onder meer, vertrok en de klus van het crisismanagement kwam nu op de schouders van vooral een interim-manager en de vice-voorzitter van de RvT, TU-Delft CvB-lid Paul Rullman. Alsof deze in eigen huis niet al genoeg sores heeft.  

De volledige Inspectierapportage van Codarts leest u hier.