"Hoe zijn ze zo succesvol geworden? Wat beweegt ze? Waarom zijn
ze onderzoeker geworden? Wat zijn de vragen die ze de komende jaren
als (assistent)-professor willen oplossen? En ook belangrijk: wie
is de mens achter al dat succes?"
Dat zijn de vragen die Sciencepalooza zich stelt in de zoektocht naar
de gezichten achter de leden van de Jonge Akademie. De Akademie,
net weer voorzien van vers bloed, bestaat uit 60 gezichten dus er
valt een heleboel over de knie te leggen voorSciencepalooza.
Hagelslag en Zwaartekracht
De eerste die vorige week de eer ten deel viel is Maarten Kleinhans. "Voor ons onderzoek naar rivieren op andere planeten zijn
de computer modellen zelfs cruciaal omdat we alleen beelden hebben
van die plekken. En kent u die hagelslagbergjes op de voorkant van
het hagelslagpak? Wij hebben ontdekt dat de hoek van de helling van
die bergjes beïnvloed wordt door de zwaartekracht."
Kleinhans doet onderzoek naar de evolutie van rivieren en
delta's. Dat klinkt als een onderzoek dat goed aansluit bij de
topsector Water. Toch is de UU-associate professor kritisch op het
EL&I-beleid. "Er wordt gezegd dat we via topsectoren hetzelfde
hoogkwalitatieve onderzoek kunnen blijven doen, maar dat is dus
gewoon niet waar! Want de verdeling van dat geld gaat niet op
criteria van kwaliteit, maar wie er toevallig het dichtst bij het
vuur zit."
Nanodeeltjes dresseren
Meest recent gaf Sciencepalooza een podium aan Ronald Hanson die onderzoek doet naar
nanodeeltjes bij het Kavli Institute of Nanoscience van de TU
Delft.
In zijn column schrijft hij: "de afgelopen tien jaar is een ware
revolutie ingezet in de natuurkunde. Uit verschillende
onderzoeksvelden, zoals optica, magnetische resonantie (zoals
gebruikt in MRI), nanotechnologie en informatietheorie is een
compleet nieuw onderzoeksgebied ontstaan, waarin geprobeerd wordt
om het gedrag van elektronen en atoomkernen onder controle te
krijgen."
Ronald Hanson probeert elektronen en atomen te
'dresseren'. Diamanten worden gebruikt als
'minigevangenisjes' om de deeltjes te isoleren en vast te
zetten.
"Ons doel is nu om twee elektronen in verschillende diamanten,
op enkele meters afstand van elkaar in een verstrengelde toestand
te brengen door gebruik te maken van hun interactie met
lichtdeeltjes. Als dit gelukt is, dan is de volgende stap de
teleportatie van de toestand van het ene elektron, door het lab
heen, naar het andere elektron. Als dat lukt ga ik er zelf
tussen staan en twee keer met mijn ogen knipperen, want zelfs voor
een quantumwetenschapper blijft teleportatie een bizar
fenomeen."
Alle artikelen in de rubriek 'De Jonge Akademie onder de knie'
van Sciencepalooza lezen? Klik dan
hier