Visser en Vahedi Nikbaht zijn beiden werkzaam bij het
Kenniscentrum Zorginnovatie van de HR. In hun essay gaan zij in op
de vraag welke aanpassingen nodig zijn in de palliatieve ketenzorg.
Het essay is bekroond met de essayprijs Innovatie in de Ketenzorg
die eenmalig uitgeschreven wordt door het Tijdschrift voor
Gezondheidswetenschappen (TSG) en de Interacademiale Werkgroep
Zorginnovatie.
In de palliatieve zorg komen verschillende transities voor, die
cliënten in hoog tempo meemaken. Hier zijn afstemming, samenwerking
en regievoering belangrijke schakelmomenten in de ketenzorg. Helaas
zien we maar al te vaak dat deze zorg op het moment van schakelen
vastloopt door verschillen in cultuur en gedachtegoed, gebrekkige
overdracht en niet optimale financieringsstructuren.
Werp de eigen ketens af
Het antwoord op de vraag hoe zorg in ketenverband in de
palliatieve zorg tot stand moet komen begint dus, tegenstrijdig
genoeg, met het ontketenen. Interventies van verschillende aard,
aangepast aan de randvoorwaarden in de regio, kunnen een leerproces
op gang brengen. Hierdoor groeit de behoefte om elkaar te spreken,
te leren kennen en van te leren.
Door samen te werken aan verbetertrajecten, gaan vastgelopen
schakels weer functioneren. Pas dan zullen de betrokken
zorgverleners gaan beseffen dat ze geen ketenzorg kunnen geven voor
een hoogwaardige palliatieve zorg, zolang ze hun eigen ketens niet
afwerpen. Het artikel van Vahedi Nikbaht en Visser is in april te
lezen in het Tijdschrift voor Gezondheidswetenschappen.