Jongerenorganisaties in de hoofdstad van dictatuur Belarus,
Minsk, hebben ter voorbereiding op het Paasfeest bij de
autoriteiten toestemming gevraagd voor een
manifestatie. Zoiets wordt natuurlijk altijd afgewezen, tenzij
het een evenement is van het regime en zijn lakeien. Recent verbood
dictator Loekasjenko zelfs dat er luidruchtig geapplaudisseerd werd
bij toegestane demonstraties, zulks nadat de oppositie had
aangekondigd overal waar hij optrad luidruchtig te zullen juichen
en klappen.
Zelf bedacht middeleeuws gebruik
Dit keer was het verzoek echter wel goedgekeurd. De jongeren
hadden immers gevraagd een traditioneel, middeleeuws gebruik in ere
te mogen herstellen, als goede patriotten en bepleiters van het
nationale Belarussische erfgoed. Zij vertelden dat zij om
middernacht een heleboel lampions de lucht in wilden laten, als
symbool van het einde van de winter en de komst van de lente, licht
en Pasen. De geheime dienst zag hier geen bezwaar in. Dit leek
helemaal in lijn met het neo-nationalistische traditionalisme van
het regime.
En dus kwamen de jongeren met vele honderden naar het grote
plein in Minsk, met hun lampionnen. Zij staken daar een kaars onder
aan en lieten deze zacht stralend in de winternacht naar de hemel
stijgen. Op de doorschijnende papieren verpakking van de lichtjes
stonden grote letters: de officiële afkorting van de titel van
dictator Loekasjenko, met daar aan toegevoegd; 'Naar Den Haag!'
De volgende woonplaats
Tegen de tijd dat deze opbeurende teksten en lampionnen tot
in de verre omgeving van het grote plein van Minsk doordrongen
en weer omlaag kwamen - en de geheime dienst de teksten door had
- waren de vogels gevlogen. "Loekasjenko naar Den Haag!" Een
verblijf samen met Mladic en Karadzic, dat is wat velen die zuchten
onder zijn tirannie verlangen.
Irina Kozulina, de vrouw van de gevangen dissident Alexander
Kozulin, zei ooit eens tegen ScienceGuide bij haar
aankomst op het station Hollands Spoor: "Den Haag! De volgende
woonplaats van onze president…." Toen zij niet lang daarna
overleed, mocht haar man de gevangenis niet voor enkele uren
verlaten om haar teraardebestelling bij te kunnen wonen. Over zo'n
soort bewind hebben we het dus, op enkele uren hier vandaan, aan de
grens van de Europese Unie.