'Als winnaar van de ECHO Award WO heb ik de kans gekregen om een
aantal weken te studeren aan een Amerikaanse topuniversiteit, de
UCLA, zodat ik kan ervaren hoe dit wapen in de VS wordt ingezet. Ik
volg van 24 juni tot 3 augustus een summer session aan deze
prestigieuze universiteit en zal via mijn ervaringen delen met
de lezers van ScienceGuide.
Oase van zorgeloosheid, luxe en excellentie
Inmiddels heb ik al ruim twee weken mogen proeven aan het leven
op de campus van de UCLA, tot nu toe heb ik het ervaren als een
oase van zorgeloosheid en luxe. De campus voorziet in alle
behoeften die studenten kunnen hebben én meer. Een winkel met alle
dagelijkse benodigdheden, een boekhandel, één van de beste
ziekenhuizen van het land, meerdere restaurants met een zeer
gevarieerd menu en sportfaciliteiten van het niveau dat de Spaanse
voetbalkampioen Real Madrid hier jaarlijks op trainingskamp
komt.
Voor ontspanning kunnen we terecht in een van de vele barretjes,
restaurants en lounges die op loopafstand van de campus in Westwood
village liggen. De gebouwen zijn prachtig in een ouderwetse
Romaanse stijl gebouwd en het gras word elke dag netjes
gemaaid. Wel even wat anders dan de campus die ik op de Vrije
Universiteit in Amsterdam gewend ben.
Campusgevoel vol diversiteit
De UCLA is met meer dan 38 000 studenten, 11 faculteiten en een
budget van $3.6 miljard de grootste universiteit van California. In
de ranglijsten van universiteiten staat het nationaal en
internationaal aan de top vanwege de uitstekende prestaties, het
aantal wetenschappelijke publicaties, de kwaliteit van het
onderwijs en de verbinding met de samenleving.[1]
Er heerst een campus gevoel dat ik voorheen alleen van de
Hollywood films kende. Studenten dragen met trots de letters van
hun universiteit op hun kleding. Sweaters, broeken, zelfs
zonnebrillen zijn hier in alle soorten en maten te verkrijgen met
de letters UCLA erop. Duizenden studenten wonen in de dorms -
studentenwoningen - die op de heuvel liggen boven de campus waar de
collegezalen en faciliteiten staan. Op de wandelganeng van de dorms
kom ik makkelijk in contact met andere studenten. Sommigen wonen
hier permanent maar de meesten zijn op dit moment
internationale studenten die hier net als ik alleen voor de summer
sessions zijn.
Excellent en tekort
De studenten in de wandelgangen van de dorms zijn
afkomstig uit alle hoeken van de wereld. De UCLA staat naast
haar mooie campus en excellente prestaties ook bekend om de
diversiteit van de studentenpopulatie. Vooral de Aziatische
studenten zijn hier goed vertegenwoordigd. Soms voelt het alsof ik
niet in de VS ben maar in een Aziatisch land.
Ruim een derde van de studenten populatie is van Aziatische
afkomst en een derde is van blanke Amerikaanse afkomst. De
Latijns-Amerikaanse en Afro-Amerikaanse studenten worden
daarentegen ondervertegenwoordigd in vergelijking met hun aandeel
in de bevolkingsgrootte.
Terwijl Latino's bijna de helft van de bevolking in LA en 38%
van de staat California vormen is slechts 17% van de studenten
Latino. Voor Afro-Amerikanen geldt het zelfde verhaal, terwijl ze
10% van de bevolking in LA en 7% van de staat California vormen is
slechts 4% van de studentenpopulatie op de UCLA. De oase van rust,
luxe en excellentie is niet van alle Amerikanen even bereikbaar. [2]
Werelden van verschil
Na enkele dagen in die oase van rust en rijkdom te hebben
verkeerd, heb ik ook de andere kant van LA leren kennen, de armoede
en de erbarmelijke omstandigheden waarin de mensen uit de lagere
klassen leven. Een contrast dat wordt gereflecteerd in de
studentenpopulatie. LA is een agglomeratie van aan elkaar gegroeide
steden met elk een eigen centrum, wetgeving en cultuur.
UCLA ligt in Westwood, een stad in het rijke westen van LA,
grenzend aan Bel Air en Beverly Hills, waar de vermogende mensen in
grote villa's met goed onderhouden voortuinen en dure auto's voor
de deur wonen. Het grote verschil tussen arm en rijk werd mij
duidelijk toen ik de bus naar downtown nam en daar in de avond
rondliep.
Op een steenworp afstand van het financiële district in downtown
met de immens hoge wolkenkrabbers van de grote Amerikaanse banken
en multinationals ligt de wijk Skid Row een wijk waar er letterlijk
honderden mensen in tenten en slaapzakken op straat slapen. Zo zijn
er werelden van verschil binnen dezelfde stad.
Lucky few on campus
Net zoals er verschillen zijn binnen de stad zijn er grote
verschillen in de beleving van de studenten. Via de ECHO foundation
en het uitwisselingsprogramma tussen de Vrije Universiteit en de
UCLA ben ik in contact gekomen met een inspirerende groep
eerste-generatie-studenten van de UCLA. Dit zijn studenten die uit
de achterbuurten van LA komen en de eerste in hun familie zijn die
aan een universiteit studeren, de meesten zijn van Afro-Amerikaanse
of Latijns-Amerikaanse achtergronden.
Ze zijn de 'lucky few' die uit deze wijken toch een
topuniversiteit hebben weten te bereiken. Hun verhalen hebben me
doen realiseren dat het leven buiten de bubble
van UCLA in Westwood niet voor iedereen even makkelijk is
en dat het een grote privilege is om hier te mogen studeren.
De studenten die ik ontmoet heb nemen allen deel aan het
Academic Advancement program van de UCLA. Een programma gericht op
eerstegeneratiestudenten uit de achterbuurten van Los Angeles, uit
lage inkomensgroepen en uit de ondervertegenwoordigde
bevolkingsgroepen uit de Amerikaanse samenleving. Dat zijn vooral
Afro-Amerikanen en Latino's. Uit de verhalen van de studenten en de
cijfers blijkt dat de toegang naar de topuniversiteiten voor deze
jongeren niet zo gemakkelijk is als voor andere groepen.[3]
Toegankelijk hoger onderwijs?
Van de 100 Latijns-Amerikaanse studenten zijn er gemiddeld
slechts 46 die met een diploma de middelbare school verlaten. Van
deze 46 jongeren stromen er 17 door het hoger onderwijsen behalen
er uiteindelijk slechts 4 personen een universitaire diploma. Ter
vergelijking, verlaten gemiddeld 84 van de 100 blanke Amerikanen de
middelbare school met een diploma en behalen er 28 een diploma op
de universiteit.
Voor Afro-Amerikanen zijn de cijfers niet veel beter dan voor
Latino's. Gemiddeld behalen 73 van de 100 Afro-Amerikaanse jongeren
een middelbare school diploma en stromen er 14 door naar het hoger
onderwijs waarvan er slechts 5 een diploma op universitair niveau
behalen.
Aziaten presteren daarentegen beter dan alle andere groepen. Van
de 100 studenten behalen gemiddeld 81 een middelbare school
diploma, stromen er 44 door naar het hoger onderwijs en behalen er
17 een universitaire diploma.[4]
Voor eerstegeneratiestudenten met een Surinaams-Nederlandse
achtergrond zijn dit indrukwekkende feiten. Waarom presteren
sommige groepen beter dan anderen? Zou ik de kans hebben gehad om
aan een universiteit te studeren als ik in de VS was opgegroeid of
zou ik tot één van de vele dropouts behoren?
Het verhaal achter de cijfers
De verhalen van de studenten achter de cijfers zijn nog
indrukwekkender. Ik wist dat de omstandigheden op bepaalde scholen
in de achterwijken in de VS schrijnend waren door bekende films als
Freedom Writers en Gangsta's Paradise maar het is toch anders om de
real life stories van mede-studenten te horen. De studenten
vertelden verhalen dat ze in overvolle klassen zaten met soms meer
dan 40 leerlingen, ongekwalificeerde docenten die niet in de
studenten geloven, een gebrek aan lesmateriaal en oude vervallen
gebouwen. Een demotiverende leeromgeving die er niet op gericht is
om de leerlingen tot kritische denkers of wetenschappers op te
leiden, maar tot passieve wezens die geen rol van betekenis in hun
eigen gemeenschap kunnen betekenen.
Hoewel de situatie in de VS stukken slechter is, doet het mij
erg denken aan de situatie in Amsterdam waar leerlingen in de
wijken met lage gemiddelde inkomens slechter presteren. Zoals
Amsterdam Zuid-oost waar op sommige scholen 40% van de groep 8
leerlingen naar het speciaal onderwijs worden gestuurd. Jongeren
die op deze scholen starten hebben automatisch een achterstand
omdat ze vanwege de slechte onderwijskwaliteit en
leefomstandigheden straatlengtes achterlopen op basislees- en
rekenvaardigheden t.o.v. leerlingen uit de rijkere wijken als
Beverly Hills.
Een Latijns-Amerikaanse studente die ik sprak is naast haar
full-time studie Antropologie part-time docente op een school
in South Central LA. Ze zei dat haar hart elke dag breekt, als ze
de omstandigheden ziet waar de leerlingen in moeten opgroeien. Voor
sommige leerlingen zijn de leefomstandigheden zo uitzichtloos dat
ze op 11 of 12 jarige leeftijd besluiten te stoppen met school en
het criminele circuit in te gaan.
De omstandigheden op de mid-schools en high-schools zijn niet
veel beter. Integendeel, de leerlingen uit de achterstandswijken
worden gemiddeld vaker in de lagere klassen geplaatst die ze geen
toegang geven tot de universiteit maar ze in de lagere klassen van
de samenleving houden. Dit is een onderdeel van het zogenaamde
tracking systeem.
Geluk bij ongeluk....
De enkele gelukkigen die ondanks alle obstakels toch hun weg
hebben weten te vinden naar één van de topuniversiteiten worden
vervolgens geconfronteerd met, voor een Nederlandse student,
exorbitant hoge collegegelden. Het kost een student die ook op de
campus woont $31 000,- per jaar om op de UCLA te studeren. De
student die thuis blijft wonen betaald $23 000,- per jaar, ook niet
niks.
Een Afrikaans-Amerikaanse student vertelde me hoe moeilijk
sommigen het hebben om de kosten te betalen en dat dit een grote
reden is dat vele eerstegeneratiestudenten hun studie moeten
onderbreken. Haar zus moest na een semester stoppen omdat het
middenklasse inkomen van haar ouders als net boven de grens van $80
000,- lag om voor een scholarship in aanmerking te komen. Ze konden
de rekeningen zelf niet meer betalen.
Ze had zelf 'het geluk bij een ongeluk' dat haar ouders vlak
voor ze ging studeren zijn gescheiden, Het inkomen van haar
vader werd niet meer wordt meegerekend en ze kwam zo in
aanmerking voor een scholarship. Tegenwoordig is ze actief lid
binnen de AAP, een studentenvereniging en een studenten
lobby-organisatie die een wet in het Senaat aangenomen probeert te
krijgen dat ervoor zorgt dat scholarships ook voor studenten uit
middenklassen gezinnen toegankelijk worden. Een andere groep Latino
studenten neemt deel aan het McNair program, een programma dat ze
voorbereid om wetenschappelijk onderzoek te doen door hun eigen
onderwerpen te onderzoeken. Alle studenten doen onderzoek naar het
gebrekkige schoolsysteem waar ze aan ontsnapt zijn met het doel dit
uiteindelijk te verbeteren.
Een eerlijk onderwijssysteem
De UCLA is een prachtige universiteit waar je als student
onderwijs van hoge kwaliteit kan genieten die je de kans geeft het
maximale uit jezelf te halen. Het is betreurenswaardig dat deze
kansen op zelfontplooiing niet voor alle Amerikanen even
toegankelijk zijn.
Vooral in een land als Amerika, het land van vrijheid en
gelijkheid en het land van de American dream, waarin een ieder de
gelijke kans zou moeten hebben om welvaart en geluk na te streven,
is het erg jammer dat velen het wapen van onderwijs niet in handen
kunnen krijgen om die droom waar te maken. Deze ervaring doet
me beseffen, dat het onderwijssysteem een stuk eerlijker en
toegankelijker is voor alle Nederlanders, ongeacht
hun achtergrond, ik hoop dat we dit systeem de komende jaren
weten te behouden.'
Mitchell Esajas
U leest een achtergrondinterview met deze winnar van de Echo
Award WO hier op ScienceGuide.