Visser en Vahedi Nikbaht zijn beiden werkzaam bij het Kenniscentrum Zorginnovatie van de HR. In hun essay gaan zij in op de vraag welke aanpassingen nodig zijn in de palliatieve ketenzorg. Het essay is bekroond met de essayprijs Innovatie in de Ketenzorg die eenmalig uitgeschreven wordt door het Tijdschrift voor Gezondheidswetenschappen (TSG) en de Interacademiale Werkgroep Zorginnovatie.
In de palliatieve zorg komen verschillende transities voor, die cliënten in hoog tempo meemaken. Hier zijn afstemming, samenwerking en regievoering belangrijke schakelmomenten in de ketenzorg. Helaas zien we maar al te vaak dat deze zorg op het moment van schakelen vastloopt door verschillen in cultuur en gedachtegoed, gebrekkige overdracht en niet optimale financieringsstructuren.
Werp de eigen ketens af
Het antwoord op de vraag hoe zorg in ketenverband in de palliatieve zorg tot stand moet komen begint dus, tegenstrijdig genoeg, met het ontketenen. Interventies van verschillende aard, aangepast aan de randvoorwaarden in de regio, kunnen een leerproces op gang brengen. Hierdoor groeit de behoefte om elkaar te spreken, te leren kennen en van te leren.
Door samen te werken aan verbetertrajecten, gaan vastgelopen schakels weer functioneren. Pas dan zullen de betrokken zorgverleners gaan beseffen dat ze geen ketenzorg kunnen geven voor een hoogwaardige palliatieve zorg, zolang ze hun eigen ketens niet afwerpen. Het artikel van Vahedi Nikbaht en Visser is in april te lezen in het Tijdschrift voor Gezondheidswetenschappen.