'Als winnaar van de ECHO Award WO heb ik de kans gekregen om een aantal weken te studeren aan een Amerikaanse topuniversiteit, de UCLA, zodat ik kan ervaren hoe dit wapen in de VS wordt ingezet. Ik volg van 24 juni tot 3 augustus een summer session aan deze prestigieuze universiteit en zal via mijn ervaringen delen met de lezers van ScienceGuide.
Oase van zorgeloosheid, luxe en excellentie
Inmiddels heb ik al ruim twee weken mogen proeven aan het leven op de campus van de UCLA, tot nu toe heb ik het ervaren als een oase van zorgeloosheid en luxe. De campus voorziet in alle behoeften die studenten kunnen hebben én meer. Een winkel met alle dagelijkse benodigdheden, een boekhandel, één van de beste ziekenhuizen van het land, meerdere restaurants met een zeer gevarieerd menu en sportfaciliteiten van het niveau dat de Spaanse voetbalkampioen Real Madrid hier jaarlijks op trainingskamp komt.
Voor ontspanning kunnen we terecht in een van de vele barretjes, restaurants en lounges die op loopafstand van de campus in Westwood village liggen. De gebouwen zijn prachtig in een ouderwetse Romaanse stijl gebouwd en het gras word elke dag netjes gemaaid. Wel even wat anders dan de campus die ik op de Vrije Universiteit in Amsterdam gewend ben.
Campusgevoel vol diversiteit
De UCLA is met meer dan 38 000 studenten, 11 faculteiten en een budget van $3.6 miljard de grootste universiteit van California. In de ranglijsten van universiteiten staat het nationaal en internationaal aan de top vanwege de uitstekende prestaties, het aantal wetenschappelijke publicaties, de kwaliteit van het onderwijs en de verbinding met de samenleving.[1]
Er heerst een campus gevoel dat ik voorheen alleen van de Hollywood films kende. Studenten dragen met trots de letters van hun universiteit op hun kleding. Sweaters, broeken, zelfs zonnebrillen zijn hier in alle soorten en maten te verkrijgen met de letters UCLA erop. Duizenden studenten wonen in de dorms - studentenwoningen - die op de heuvel liggen boven de campus waar de collegezalen en faciliteiten staan. Op de wandelganeng van de dorms kom ik makkelijk in contact met andere studenten. Sommigen wonen hier permanent maar de meesten zijn op dit moment internationale studenten die hier net als ik alleen voor de summer sessions zijn.
Excellent en tekort
De studenten in de wandelgangen van de dorms zijn afkomstig uit alle hoeken van de wereld. De UCLA staat naast haar mooie campus en excellente prestaties ook bekend om de diversiteit van de studentenpopulatie. Vooral de Aziatische studenten zijn hier goed vertegenwoordigd. Soms voelt het alsof ik niet in de VS ben maar in een Aziatisch land.
Ruim een derde van de studenten populatie is van Aziatische afkomst en een derde is van blanke Amerikaanse afkomst. De Latijns-Amerikaanse en Afro-Amerikaanse studenten worden daarentegen ondervertegenwoordigd in vergelijking met hun aandeel in de bevolkingsgrootte.
Terwijl Latino's bijna de helft van de bevolking in LA en 38% van de staat California vormen is slechts 17% van de studenten Latino. Voor Afro-Amerikanen geldt het zelfde verhaal, terwijl ze 10% van de bevolking in LA en 7% van de staat California vormen is slechts 4% van de studentenpopulatie op de UCLA. De oase van rust, luxe en excellentie is niet van alle Amerikanen even bereikbaar. [2]
Werelden van verschil
Na enkele dagen in die oase van rust en rijkdom te hebben verkeerd, heb ik ook de andere kant van LA leren kennen, de armoede en de erbarmelijke omstandigheden waarin de mensen uit de lagere klassen leven. Een contrast dat wordt gereflecteerd in de studentenpopulatie. LA is een agglomeratie van aan elkaar gegroeide steden met elk een eigen centrum, wetgeving en cultuur.
UCLA ligt in Westwood, een stad in het rijke westen van LA, grenzend aan Bel Air en Beverly Hills, waar de vermogende mensen in grote villa's met goed onderhouden voortuinen en dure auto's voor de deur wonen. Het grote verschil tussen arm en rijk werd mij duidelijk toen ik de bus naar downtown nam en daar in de avond rondliep.
Op een steenworp afstand van het financiële district in downtown met de immens hoge wolkenkrabbers van de grote Amerikaanse banken en multinationals ligt de wijk Skid Row een wijk waar er letterlijk honderden mensen in tenten en slaapzakken op straat slapen. Zo zijn er werelden van verschil binnen dezelfde stad.
Lucky few on campus
Net zoals er verschillen zijn binnen de stad zijn er grote verschillen in de beleving van de studenten. Via de ECHO foundation en het uitwisselingsprogramma tussen de Vrije Universiteit en de UCLA ben ik in contact gekomen met een inspirerende groep eerste-generatie-studenten van de UCLA. Dit zijn studenten die uit de achterbuurten van LA komen en de eerste in hun familie zijn die aan een universiteit studeren, de meesten zijn van Afro-Amerikaanse of Latijns-Amerikaanse achtergronden.
Ze zijn de 'lucky few' die uit deze wijken toch een topuniversiteit hebben weten te bereiken. Hun verhalen hebben me doen realiseren dat het leven buiten de bubble van UCLA in Westwood niet voor iedereen even makkelijk is en dat het een grote privilege is om hier te mogen studeren.
De studenten die ik ontmoet heb nemen allen deel aan het Academic Advancement program van de UCLA. Een programma gericht op eerstegeneratiestudenten uit de achterbuurten van Los Angeles, uit lage inkomensgroepen en uit de ondervertegenwoordigde bevolkingsgroepen uit de Amerikaanse samenleving. Dat zijn vooral Afro-Amerikanen en Latino's. Uit de verhalen van de studenten en de cijfers blijkt dat de toegang naar de topuniversiteiten voor deze jongeren niet zo gemakkelijk is als voor andere groepen.[3]
Toegankelijk hoger onderwijs?
Van de 100 Latijns-Amerikaanse studenten zijn er gemiddeld slechts 46 die met een diploma de middelbare school verlaten. Van deze 46 jongeren stromen er 17 door het hoger onderwijsen behalen er uiteindelijk slechts 4 personen een universitaire diploma. Ter vergelijking, verlaten gemiddeld 84 van de 100 blanke Amerikanen de middelbare school met een diploma en behalen er 28 een diploma op de universiteit.
Voor Afro-Amerikanen zijn de cijfers niet veel beter dan voor Latino's. Gemiddeld behalen 73 van de 100 Afro-Amerikaanse jongeren een middelbare school diploma en stromen er 14 door naar het hoger onderwijs waarvan er slechts 5 een diploma op universitair niveau behalen.
Aziaten presteren daarentegen beter dan alle andere groepen. Van de 100 studenten behalen gemiddeld 81 een middelbare school diploma, stromen er 44 door naar het hoger onderwijs en behalen er 17 een universitaire diploma.[4] Voor eerstegeneratiestudenten met een Surinaams-Nederlandse achtergrond zijn dit indrukwekkende feiten. Waarom presteren sommige groepen beter dan anderen? Zou ik de kans hebben gehad om aan een universiteit te studeren als ik in de VS was opgegroeid of zou ik tot één van de vele dropouts behoren?
Het verhaal achter de cijfers
De verhalen van de studenten achter de cijfers zijn nog indrukwekkender. Ik wist dat de omstandigheden op bepaalde scholen in de achterwijken in de VS schrijnend waren door bekende films als Freedom Writers en Gangsta's Paradise maar het is toch anders om de real life stories van mede-studenten te horen. De studenten vertelden verhalen dat ze in overvolle klassen zaten met soms meer dan 40 leerlingen, ongekwalificeerde docenten die niet in de studenten geloven, een gebrek aan lesmateriaal en oude vervallen gebouwen. Een demotiverende leeromgeving die er niet op gericht is om de leerlingen tot kritische denkers of wetenschappers op te leiden, maar tot passieve wezens die geen rol van betekenis in hun eigen gemeenschap kunnen betekenen.
Hoewel de situatie in de VS stukken slechter is, doet het mij erg denken aan de situatie in Amsterdam waar leerlingen in de wijken met lage gemiddelde inkomens slechter presteren. Zoals Amsterdam Zuid-oost waar op sommige scholen 40% van de groep 8 leerlingen naar het speciaal onderwijs worden gestuurd. Jongeren die op deze scholen starten hebben automatisch een achterstand omdat ze vanwege de slechte onderwijskwaliteit en leefomstandigheden straatlengtes achterlopen op basislees- en rekenvaardigheden t.o.v. leerlingen uit de rijkere wijken als Beverly Hills.
Een Latijns-Amerikaanse studente die ik sprak is naast haar full-time studie Antropologie part-time docente op een school in South Central LA. Ze zei dat haar hart elke dag breekt, als ze de omstandigheden ziet waar de leerlingen in moeten opgroeien. Voor sommige leerlingen zijn de leefomstandigheden zo uitzichtloos dat ze op 11 of 12 jarige leeftijd besluiten te stoppen met school en het criminele circuit in te gaan.
De omstandigheden op de mid-schools en high-schools zijn niet veel beter. Integendeel, de leerlingen uit de achterstandswijken worden gemiddeld vaker in de lagere klassen geplaatst die ze geen toegang geven tot de universiteit maar ze in de lagere klassen van de samenleving houden. Dit is een onderdeel van het zogenaamde tracking systeem.
Geluk bij ongeluk....
De enkele gelukkigen die ondanks alle obstakels toch hun weg hebben weten te vinden naar één van de topuniversiteiten worden vervolgens geconfronteerd met, voor een Nederlandse student, exorbitant hoge collegegelden. Het kost een student die ook op de campus woont $31 000,- per jaar om op de UCLA te studeren. De student die thuis blijft wonen betaald $23 000,- per jaar, ook niet niks.
Een Afrikaans-Amerikaanse student vertelde me hoe moeilijk sommigen het hebben om de kosten te betalen en dat dit een grote reden is dat vele eerstegeneratiestudenten hun studie moeten onderbreken. Haar zus moest na een semester stoppen omdat het middenklasse inkomen van haar ouders als net boven de grens van $80 000,- lag om voor een scholarship in aanmerking te komen. Ze konden de rekeningen zelf niet meer betalen.
Ze had zelf 'het geluk bij een ongeluk' dat haar ouders vlak voor ze ging studeren zijn gescheiden, Het inkomen van haar vader werd niet meer wordt meegerekend en ze kwam zo in aanmerking voor een scholarship. Tegenwoordig is ze actief lid binnen de AAP, een studentenvereniging en een studenten lobby-organisatie die een wet in het Senaat aangenomen probeert te krijgen dat ervoor zorgt dat scholarships ook voor studenten uit middenklassen gezinnen toegankelijk worden. Een andere groep Latino studenten neemt deel aan het McNair program, een programma dat ze voorbereid om wetenschappelijk onderzoek te doen door hun eigen onderwerpen te onderzoeken. Alle studenten doen onderzoek naar het gebrekkige schoolsysteem waar ze aan ontsnapt zijn met het doel dit uiteindelijk te verbeteren.
Een eerlijk onderwijssysteem
De UCLA is een prachtige universiteit waar je als student onderwijs van hoge kwaliteit kan genieten die je de kans geeft het maximale uit jezelf te halen. Het is betreurenswaardig dat deze kansen op zelfontplooiing niet voor alle Amerikanen even toegankelijk zijn.
Vooral in een land als Amerika, het land van vrijheid en gelijkheid en het land van de American dream, waarin een ieder de gelijke kans zou moeten hebben om welvaart en geluk na te streven, is het erg jammer dat velen het wapen van onderwijs niet in handen kunnen krijgen om die droom waar te maken. Deze ervaring doet me beseffen, dat het onderwijssysteem een stuk eerlijker en toegankelijker is voor alle Nederlanders, ongeacht hun achtergrond, ik hoop dat we dit systeem de komende jaren weten te behouden.'
Mitchell Esajas
U leest een achtergrondinterview met deze winnar van de Echo Award WO hier op ScienceGuide.