Bitterzoet onderwijs onderzoeken

Nieuws | de redactie
1 mei 2013 | Middelmatigheid is ook na de Inspectie-rapportage toch geen noodlot. Professor Tyrone Howard (UCLA) deed onderzoek naar povere scholen en hun resultaten. “Het is zwaar, maar het kan wel,” als samenleving, school en ouders écht een “transformative era” willen. En dat moet wegens de demografie.

Hij groeide op waar een zwart kind ongeveer de minste hoop op succes of doorbraken en aanzien kan verwachten. Het ghetto van Los Angeles ziet er uit als een zonnige, Zuid Europese bungalowbuurt, maar de macht op straat was in handen van de gangs. “Compton is een ‘tough neighbourhood’. Veel kinderen groeien daar op zonder opvoeders, zonder ‘guidance’ voor hun leven,” vertelt Tyrone Howard.

Bittersweet teaching

Nu is hij hoogleraar aan UCLA en reikte de ECHO Awards uit in het Vredespaleis in Den Haag. De jonge prof in de onderwijskunde is gespecialiseerd in het thema ‘zwakke scholen’.  Daar weet hij alles van, ook omdat hij er door toeval zelf onderwijzer werd. “Dat is helemaal geen fijn thema voor het doen van onderzoek. Je zet een zoeklicht op een onderwerp waar we als samenleving liever niet te veel van horen of willen weten. Het liefst doen we of zulke kinderen niet bestaan.”

In zijn jeugd had professor Howard “het geluk van goede onderwijzers, scholen en ouders die mij de liefde voor het leven gaven. Dat hielp, want ik was jong al een erg nieuwsgierig ventje…” Na de highschool studeerde hij economie, maar merkte dat hij daar zijn werk niet zou willen vinden.

“Een vriend zeij me dat ik iemand was die moest lesgeven. Dat inspireerde me om naar de Pabo te gaan en voor de klas te gaan staan. Dat werd een school in die buurt waar ik opgroeide. Het is “bittersweet teaching” daar. Ik kon er iets geven aan de kinderen daar,  maar hun omstandigheden blijven wel vreselijk.”

Goede docenten vasthouden

Dat te doorgronden om te veranderen werd Tyrone Howards grote uitdaging. “Ik ging erover schrijven en onderzoek doen. Dat groeide uit naar een promotie over ‘poor schools’.  Over scholen waar in beide betekenissen van het woord pover aan toe gaat. Hoe komt dat eigenlijk nu echt dat zij hun werk niet goed weten te doen?”

De promovendus ontdekte dat hij een onderwerp te pakken had, dat ook collega’s “geen leuk thema vinden, daar zet je toch liever niet een zoeklicht op.”

Howard merkte in zijn analytisch werk, dat het mogelijk was povere scholen te helpen wel degelijk succes te wekken. Sleutel is de wijze waarop zij zichzelf weten en willen te investeren in hun leerlingen. “Good teachers are key. Zij maken daarin het verschil. Zij moeten zowel zorgzaam zijn als zeer competent, beide moet.”

Docenten die zich ten volle inzetten, doen dat ook buiten hun leslokaal, ontdekte hij. “Zij gaan hun rol ook buiten de school ontplooien, naar de ouders, in hun ‘community’ rond de school en het onderwijs. Dat is ook het type leraar dat een blijvende impact heeft op de levens van kinderen.”

Een groot risico daarbij kon Howard tegelijk analyseren: het feit dat dit vaak niet opgemerkt wordt en docenten zo erg weinig ‘krediet’ krijgen voor het vervullen van juist die rol. “Zulke onderwijzers gaan vaak na een tijdje maar liever weg als ze weinig support en collegialiteit ervaren. Zij vinden best snel een  ‘better school and you can’t blame them’.”

Dit bracht Howard tot de conclusie uit zijn onderzoek dat de crux de vraag is hoe dit valt te keren. “Key is keeping such teachers in these schools!” Omdat zij daar zeker niet heen gingen voor het salarisniveau, moet de aanpak elders gevonden worden.

Eisen stellen aan de vorming

“Het draait om de cultuur in de school. Als deze leert excellentie te verwachten van docenten én leerlingen beide kunnen zulke leraren echt iets blijven toevoegen aan het onderwijs en het levenslot van de leerlingen. Dat vereist een schoolleiding die deze hoge verwachting krachtig uitdraagt en inhoud geeft. Een schoolleiding die dat durft houdt zulke ‘transformative’ docenten vast.”

Scholen en docenten die zo gaan opereren weten ouders meer te bereiken. “Veel meer van hen zien dan dat het zin heeft mee te doen. De onderwijzers moeten ook bij hen laten zien dat ze eisen stellen aan de vorming van de kinderen en dat dat iets inhoudt. Ouders hebben hun eigen taken bij het stellen van eisen aan het gedrag, bij het doen van hun huiswerk. Zelf moeten ze dat invullen thuis, door aan te moedigen, voor te lezen. Ook dat is meedoen!”

In Compton en zulke omgevingen spreekt weinig van zelf. “Als samenleving horen we daar liever niet over. Het liefst doen we of zulke kinderen niet bestaan, dan hoef je het ook niet over zulke omstandigheden te hebben. ‘It’s hard to change this, but it’s possible.’ We hebben alleen nooit genoeg voorbeelden van zulke transformaties.”

Daarom is het nodig dat leraren en schoolteams zulke voorbeelden niet alleen helpen ontstaan, maar deze ook actief opzoeken  in juist de ruigste buurten. “Dat is toch de kernvraag. Willen we dat wel? Geven we werkelijk om zulke kinderen en zulke scholen ‘We seem not to be losing sleep over them. And we should’.”

Change is here

“Kijk toch eens hoe sterk we zijn. In de USA zijn de technologie, de faciliteiten en de ontwikkelingsmogelijkheden zó sterk. Geen kind zou in zo’n natie niet moeten kunnen lezen en toch is dat wel het geval.”

Tyrone Howard heeft in dit verband een boodschap voor de langere termijn, zowel van de USA als Europese landen als het onze. “De demografie is deze omstandigheden fundamenteel aan het veranderen. Onze natie is voor het eerst in zijn historie echt divers geworden. De sociale en politieke veranderingen worden demografisch versneld. Wat we aanduidden als groepen aan de rand, als minderheden onder de dominante ‘anglo-amerikaanse’ meerderheid, dat zijn geen minderheden meer. ‘Change is there now, it’s here’.”

Een opmerkelijk gegeven is dat in het jaar van Barack Obama’s herverkiezing – waarin een meerderheid bij de blanke kiezers zijn opponent niet meer kon doen zegevieren – voor het eerst meer kinderen geboren werden onder de ‘minderheden’ dan onder de blanke meerderheid van de USA. “Deze demografische trend is zeer belangrijk. Als de meerderheid niet meer vanzelfsprekend de sociale ontwikkeling bepaalt en ‘stuurt’ dan zijn grote veranderingen in aantocht.”

Voor economie, bloei in cultuur en vernuft en voor welzijn en nationale eensgezindheid is het investeren in de kinderen van ‘minderheden’ nu meer dan ooit de aangewezen weg, betoogt professor Howard. “Als klassieke meerderheden verdwijnen in die rol is het onderwijs in de nieuwe groepen en hun potentieel een zaak van overleven en welbegrepen eigenbelang. De komende decennia zullen daarom ‘a truly tansformative era’ worden.” 


Schrijf je in voor onze nieuwsbrief
«

ScienceGuide is bij wet verplicht je toestemming te vragen voor het gebruik van cookies.

Lees hier over ons cookiebeleid en klik op OK om akkoord te gaan

OK